Wczorajsze święto okazało się dobrym pretekstem, by udać się na peryferie miasta, zajrzeć do dawno nieodwiedzanego schronu i pogadać ze znajomymi, których przez ostatnie miesiące trochę się olało. Na szczęście wszystko wyszło wzorowo. Pogoda dopisała, schron jak stał tak stoi, a koledzy...okazali się wyrozumiali. ;) Ale zacznijmy od pieca.
Brus to małe łódzkie osiedle położone niedaleko granicy z Konstantynowem łódzkim. W XVI w. istniała tu już wieś, która powstała w tzw. "złotym okresie" rozwoju dóbr Kapituły Karkowskiej. Pod koniec XIX i na początku XXw. Brus znalazł się w rękach prywatnych (wcześniej, władze pruskie dokonały sekularyzacji dóbr kościelnych i upaństwowiły wieś). Były to dobra Ludwika Meyera, znanego łódzkiego przemysłowca i właściciela Grand Hotelu. W dwudziestoleciu międzywojennym, część wsi stała się jednak własnością wojska. Urządzono tutaj poligon, strzelnicę oraz koszary, zaś w 1937 r. wybudowano schron, pełniący najpewniej rolę pomocniczej składnicy uzbrojenia Garnizonu Łódz, z przeznaczeniem na magazyn amunicji i obiekt do ochrony przed nalotami.
Schron ma 175 metrów kwadratowych powierzchni i należy do lepiej zachowanych budowli tego typu w województwie, zaś jego imponujący strop, przygotowany został na przyjęcie ataku nawet 200 kilogramową bombą! Dodać też trzeba, że przez wojsko i obronę cywilną wykorzystywany był jeszcze w połowie lat 80. XXw. Na nieodległym poligonie, mieści się obecnie jedno z łódzkich miejsc pamięci. W okresie II wojny światowej, hitlerowcy dokonali tam kilku egzekucji przedstawicieli łódzkiej inteligencji. Akcji tych dokonano między wrześniem 1939 r. a kwietniem 1940.
Tak się złożyło, że trzy lata temu, kilku zapaleńców postawiło sobie za cel zaopiekowanie się całkowicie opuszczonym schronem na Bursie i zrobienia z niego fascynującego miejsca, które mogłoby stać się oazą nie tylko dla wielbicieli militariów, ale też wszystkich bardziej lub mniej zafascynowanych historią przedwojennej Łodzi. Mimo początkowych trudności i nie do końca sprecyzowanego planu rewitalizacji, wszystko potoczyło się dobrze i jesienią 2012 roku, schron został otwarty dla zwiedzających.
Oczywiście w planach jest jeszcze sporo rzeczy. Trzeba właściwie zabezpieczyć i zagospodarować najbliższe otoczenie schronu, dokonać pewnych zabiegów kosmetycznych w pomieszczeniach już istniejącego i spróbować zawalczyć o...kolejny. Ale na razie o tym- sza! Powiedzmy że nadmieniam o tym...mocno nieoficjalnie ;)
Jako że nieformalnie od jakiegoś czasu należę do łódzkiego Stowarzyszenia Miłośników Militariów "Kompanja Brus" (prawowitych opiekunów tego miejsca), a tajemnica wojskowa to nie "w kaszę dmuchał", zatem...na razie więcej powiedzieć nie mogę. Ale trzymajcie kciuki za nasze poczynania, bo może będą- niebagatelne. :)
Jak zwykle przy podobnych okazjach, również przy Święcie Niepodległości można było zejść pod ziemię, obejrzeć eksponaty, porozmawiać z ludźmi z ekipy, zobaczyć chłopaków ze Stowarzyszenia Historycznego "Pułk 37" z Kutna i 13 Kompanii Rozpoznawczo- Szturmowej, zaś w sali "multimedialnej" zapoznać się z dokumentalnym filmem o pierwszym łódzkim prezydencie, Aleksym Rżewskim. Atrakcji zatem nie brakowało i przez dwa dni, siła łodzian przewinęło się przez teren schronu przy ul. Konstantynowskiej.
Oby tak dalej, bo dobre rozreklamowanie tego miejsca pomoże w przyszłości podczas podejmowania podobnych, szczytnych przedsięwzięć, mających na celu ratowanie historycznej spuścizny militarnej miasta.
Wykorzystane zdjęcie:
http://lodzmilitaria.dbv.pl/news.php
